Google rozpoczyna testy procesorów sztucznej inteligencji na orbicie okołoziemskiej

Ujawniono szczegóły inicjatywy Project Suncatcher przygotowanej przez Google Research. W ramach tego przedsięwzięcia na niską orbitę okołoziemską trafią układy Trillium TPU. Pierwsze chipy polecą w kosmos na początku października 2026 roku. Celem misji jest sprawdzenie, jak infrastruktura uczenia maszynowego na orbicie radzi sobie z promieniowaniem, brakiem powietrza do chłodzenia oraz obciążeniami, które wywołują wibracje rakiety podczas startu. Nad kierunkiem badań czuwa Travis Beals, pełniący funkcję Senior Director, Paradigms of Intelligence. Zespół opublikował także serię wideo, która wyjaśnia zagadnienia naukowe oraz techniczne związane z lotem.

Szczegóły startu misji Project Suncatcher na pokładzie rakiety SpaceX

24 września 2026 roku oficjalnie poinformowano o pracach nad projektem, którego celem jest wprowadzenie technologii AI w kosmosie. Ujawniono, że misja ma zebrać dane na temat zachowania sprzętu poza atmosferą. Z kolei na przełomie września i października 2026 roku zaplanowano wysłanie prototypowego satelity wyposażonego w procesory TPU w przestrzeń kosmiczną.

• Sprzęt poleci na niską orbitę okołoziemską na pokładzie rakiety firmy SpaceX w ramach współdzielonej misji Transporter 18.
• Pierwsza misja testowa powstała w partnerstwie z firmą Planet.
• Satelity umieszczone na tej wysokości są w stanie wygenerować do ośmiu razy więcej energii słonecznej w porównaniu do warunków panujących na Ziemi.

Wyzwania fizyczne i testy wytrzymałościowe procesorów TPU

Lot rakiety na niską orbitę trwa około 10 minut, jednak generuje on obciążenia mechaniczne. Z ustaleń wynika, że statek kosmiczny poddawany jest w tym czasie wibracjom o sile do 10 g. Z kolei poszczególne układy mogą doświadczyć przeciążenia rzędu od 50 do 100 g. W przeprowadzonych testach zaobserwowano, że po potrząsaniu we wszystkich trzech osiach, mającym naśladować częstotliwości charakteryzujące wibracje rakiety podczas startu, sprzęt przetrwał bez uszkodzeń.

W ośrodku Crocker Nuclear Laboratory na uniwersytecie UC Davis zrealizowano testy radiacyjne. Wykorzystano do tego wiązkę protonów, symulując zdarzenia słoneczne oraz promienie kosmiczne. Podczas pomiarów poszukiwano błędów w przetwarzaniu danych, takich jak bitflip. Z doniesień wynika, że procesory TPU pomyślnie zniosły dawkę promieniowania większą, niż przewiduje ciągła, pięcioletnia misja kosmiczna.

System chłodzenia procesorów w przestrzeni kosmicznej

Chłodzenie w próżni stanowi wyzwanie, ponieważ nie występuje tam przepływ powietrza. Aby zredukować ciepło z układów sztucznej inteligencji, inżynierowie musieli stworzyć mechanizm łączący radiatory i rurki cieplne. Z przeprowadzonych prób wynika, że ten system sprawdził się podczas wcześniejszych analiz w termicznej komorze próżniowej na Ziemi. Zarządzanie temperaturą ma wyeliminować ryzyko przegrzania sprzętu w ekstremalnych warunkach przestrzeni kosmicznej.

Komunikacja laserowa między satelitami planowana na 2027 rok

Rozwój projektu zakłada kolejne kroki testowe. W 2027 roku umieszczone zostaną dwa satelity, co pozwoli zweryfikować działanie infrastruktury przesyłowej. Zgodnie z planem na orbitę trafią klastry satelitów wyposażone w dziesiątki układów obliczeniowych. Połączenie zapewnią wiązki światła, w oparciu o które będzie funkcjonować komunikacja laserowa między satelitami. Przesył danych na krótkich dystansach wymaga niezwykle wysokiej przepustowości. Niezbędna do tego precyzja pozycjonowania przypomina trafienie w cel wielkości monety z odległości wielu kilometrów, podczas gdy oba elementy znajdują się w ruchu.

Powyższy tekst ma charakter informacyjno-edukacyjny i opiera się na oficjalnych danych twórców projektu oraz doniesieniach medialnych. Parametry techniczne układów oraz szczegóły harmonogramu misji kosmicznej mogą ulec zmianie w trakcie trwania kolejnych faz testów. Informacje są aktualne na dzień publikacji.