Przypadkowe zdjęcia z Hawajów ujawniły nagie jądro komety 28P/Neujmin

Naukowcy przeszukujący publiczne archiwa teleskopu Subaru natrafili na zdjęcia komety 28P/Neujmin wykonane 10 lat temu. Obiekt znajdował się na tyle daleko od Słońca, że całkowicie stracił gazową i pyłową otoczkę. Zjawisko pozwoliło badaczom na dokładną analizę samego jądra, które właściwościami przypomina planetoidę.

Archiwalne dane z teleskopu Subaru skrywały astronomiczną niespodziankę

W lutym i marcu 2016 roku 8,2 metrowy teleskop Subaru na Hawajach prowadził przegląd nieba w ramach programu Hyper Suprime Cam. Instrument nie miał w planach obserwacji komety, jednak niewielki punkt przypadkowo znalazł się w kadrze. Dopiero po latach naukowcy przeszukali publiczne archiwum i zorientowali się, co dokładnie sfotografowano. Kometę zarejestrowano na zdjęciach z 12 lutego, 7 marca i 9 marca 2016 roku w 3 różnych filtrach. W momencie obserwacji obiekt był oddalony od Słońca o ponad 10,5 jednostki astronomicznej. Kąt fazowy podczas wykonywania najlepszych fotografii wynosił około 0,334 stopnia.

Dlaczego kometa 28P/Neujmin straciła swoją gazową otoczkę

Kometa 28P/Neujmin, znana astronomom od 1913 roku, okrąża Słońce raz na około 18,4 roku. Podczas obserwacji z 2016 roku znajdowała się w odległości od Słońca, w której natężenie docierającego promieniowania jest około 110 razy mniejsze niż na orbicie Ziemi. W takich warunkach sublimacja wody zamiera, a dwutlenek węgla przestaje napędzać aktywność kometarną. Zniknęła otaczająca ją chmura gazu i pyłu. Brak tej warstwy odsłonił właściwą powierzchnię komety, dając szansę na zbadanie jej parametrów fizycznych.

Parametry fizyczne i nietypowy kształt jądra komety 28P/Neujmin

Zgromadzone materiały pozwoliły na określenie cech fizycznych obiektu. Jasność komety na zdjęciach wynosiła około 22 magnitudo, co sprawia, że była ona niewidoczna dla ludzkiego oka oraz małych teleskopów. Średnica komety wynosi około 21 kilometrów, przy czym jej efektywny promień szacuje się na 10,7 kilometra. Jądro wykonuje pełny obrót wokół własnej osi w czasie około 12 godzin i 45 minut. Analiza zmian jasności dostarczyła informacji o kształcie jądra. Stosunek długości osi wynosi co najmniej 1,5, co wskazuje, że obiekt nie jest kulą.

Ciemna powierzchnia komety przypomina właściwościami planetoidy

Właściwości optyczne jądra okazały się interesujące. Powierzchnia komety jest ciemna i odbija kilka procent padającego światła. Albedo powierzchni wynosi około 0,026, a jej kolor określono jako czerwonawy. Badacze wyliczyli nachylenie widma na 8,8 ± 4,2 procent na 100 nanometrów. Zespół badawczy zauważył, że obiekt wykazuje cechy charakterystyczne dla planetoid, jednak różni się od nich pod względem mikroskopijnej struktury powierzchni. Z analizy wynika, że udział koherentnego rozpraszania światła jest większy niż w przypadku planetoid typu C i D. W opracowaniu zaznaczono, że przyczyna różnic w strukturze powierzchni pozostaje nieznana. Autorzy wskazują, że wpływ na to mogą mieć rozmiary ziaren, ich porowatość, sposób ułożenia lub właściwości zewnętrznej warstwy materiału.

Inne fascynujące zjawiska kosmiczne badane obecnie przez naukowców

Współczesna nauka analizuje szereg zjawisk zachodzących w przestrzeni kosmicznej. Badania nad burzami geomagnetycznymi wykazały, że Ziemia może dostarczać własne paliwo do zjawisk wywoływanych przez aktywność słoneczną. Na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej działa urządzenie chłodzące atomy do temperatur bliskich zeru absolutnemu. Analiza meteorytów dostarcza dowodów na zderzenia towarzyszące procesom narodzin nowych planet.

Powyższy tekst ma charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny i opiera się na analizie archiwalnych danych astronomicznych. Przedstawione parametry fizyczne obiektów kosmicznych oraz wnioski badawcze są aktualne na dzień publikacji, czyli 30 sierpnia 2026 roku.